Balkende zei o.m. het volgende:
"Vervolgens moeten we goed kijken waar we als overheid zijn doorgeschoten. Waar nemen we de eigen verantwoordelijkheid van mensen teveel over? Waar knuffelen we mogelijke initiatieven dood? En waar schiet beleid maatschappelijke doelen voorbij en verliest het aan legitimiteit? Daarover gaat mijn tweede voorbeeld.
Op dit moment geeft de rijksoverheid ruim 9 miljard per jaar uit aan 11 zogeheten primaire kindregelingen, van de kinderbijslag en de tegemoetkoming in de kosten van kinderopvang tot de fiscale kinderkorting. De doelstellingen onder deze regelingen zijn heel verschillend en in enkele gevallen zelfs tegenstrijdig. Zo zijn sommige regelingen bijvoorbeeld bedoeld om de arbeidsparticipatie te bevorderen, terwijl andere mensen juist de keuze willen bieden om thuis te blijven voor de kinderen.
Is het zo'n gek idee om dit ingewikkelde stelsel te vereenvoudigen? Om deze enorme knoop te ontwarren? In de huidige situatie is het immers maar zeer de vraag of ouders zich met het beleid kunnen identificeren en of doelstellingen wel gehaald worden. De forse groei van de kosten van kinderopvang in de afgelopen jaren heeft zich in ieder geval nog niet vertaald in een veel hogere arbeidsparticipatie. Vandaar dat ik zeg: maak het beleid op dit veld transparanter, herkenbaarder en daardoor ook effectiever. Treedt niet teveel in keuzes die mensen toch zelf moeten en willen maken. Zet dus een stap terug waar je als overheid bent doorgeschoten. En denk vooral niet dat iets pas maatschappelijk waardevol is als er een prijskaartje aan hangt. De kracht van burenhulp, vrijwilligerswerk en oppasopa's is nu juist dat mensen het voor elkaar willen doen. Uit compassie, naastenliefde en betrokkenheid."
(Ministerie van Algemene Zaken)